maandag 29 augustus 2011
Expositie 3
De strijd om nuance is zonder nuance. Wij doen niet aan nuance. We gaan allen ten onder door verstikkende regels. Controle is de verlamming van de wereld, vrij denken en vooruitgang. In een wereld waarin alleen op de oppervlakte wat lijkt te willen groeien, duiken wij de diepte in.
Wij offeren onszelf op voor de kunst. Slapen, eten en ontspanning zijn irrelevant in het schijnsel van de verlichting die kunst biedt. Wij zijn de vleesgeworden scheppingsdrang.
Als de storm woedt, gaan wij naar buiten. De wereld brandt. Religie is slechts politiek en politiek is slechts religie. De mens is los. In dit slagveld staan wij samen. Samen bezingen wij het einde der tijden.
Dat is het uitgangspunt voor onze expositie. In oktober 2011 exposeren de Tragisch Realisten namelijk voor de derde keer in de Gruitpoort. Voor deze tentoonstelling is de leer van de groep vernieuwd, er is een nieuw manifest geschreven en ook de samenstelling van de groep is veranderd.
Via de verbeterde symbiose tussen beeldende kunst en literaire kunst uiten Daan van Tricht, Jasmijn Klompenhouwer, Bas Isselman, , Maarten Verbeek, Art-Jan Sijtsma Larisa Cichy en Rick Groters dit gedachtegoed.
Wat: Derde expositie van kunstenaarscollectief De Tragisch Realisten
Waar: De Gruitpoort, Hofstraat 2, 7001 CD, Doetinchem. Te zien tot en met 28 oktober 2011.
Wanneer: De expositie wordt op 7 oktober 2011 geopend, om 20.00.
Wij offeren onszelf op voor de kunst. Slapen, eten en ontspanning zijn irrelevant in het schijnsel van de verlichting die kunst biedt. Wij zijn de vleesgeworden scheppingsdrang.
Als de storm woedt, gaan wij naar buiten. De wereld brandt. Religie is slechts politiek en politiek is slechts religie. De mens is los. In dit slagveld staan wij samen. Samen bezingen wij het einde der tijden.
Dat is het uitgangspunt voor onze expositie. In oktober 2011 exposeren de Tragisch Realisten namelijk voor de derde keer in de Gruitpoort. Voor deze tentoonstelling is de leer van de groep vernieuwd, er is een nieuw manifest geschreven en ook de samenstelling van de groep is veranderd.
Via de verbeterde symbiose tussen beeldende kunst en literaire kunst uiten Daan van Tricht, Jasmijn Klompenhouwer, Bas Isselman, , Maarten Verbeek, Art-Jan Sijtsma Larisa Cichy en Rick Groters dit gedachtegoed.
Wat: Derde expositie van kunstenaarscollectief De Tragisch Realisten
Waar: De Gruitpoort, Hofstraat 2, 7001 CD, Doetinchem. Te zien tot en met 28 oktober 2011.
Wanneer: De expositie wordt op 7 oktober 2011 geopend, om 20.00.
Het Ware Manifest van de Tragisch Realisten
Wij zijn de variant op het normale. Wij zien het normale als de tragische werkelijkheid, zoals deze echt is. Wij bedekken de werkelijkheid met deze visie, bedekken het met alles wat diep begraven is. We scheppen een nieuwe werkelijkheid, een werkelijkheid die alleen te bereiken is via de kunst.
De kunst brengt ons samen. Wij zijn een eenheid, een massa. Ieder van ons is uniek, van identiteitsnummer tot identiteitsnummer.
In een wereld waar consumentisme gekoppeld is aan een barcode, consumeren wij anders. Wij zuigen alles uit onze omgeving op, herkauwen dit en komen daarmee tot het tragisch realistische. Wij spreken dit uit omdat we niet langer stil kunnen zijn.
De strijd om nuance is zonder nuance. Wij doen niet aan nuance. We gaan allen ten onder door verstikkende regels. Controle is de verlamming van de wereld, vrij denken en vooruitgang. In een wereld waarin alleen op de oppervlakte wat lijkt te willen groeien, duiken wij de diepte in.
De genocide van de samenleving zal uitgevoerd worden door de mannen in maatpak. De mannen in maatpak zullen deze macht krijgen van degenen zonder kleding. Het kwaad is geen entiteit die op zichzelf staat, het is de banale mens zelf. Hiertegen zullen wij altijd strijden. Om te tonen wat niemand wil zien.
Omdat mensen niet onbevooroordeeld met elkaar kunnen spreken of elkaar kunnen zien, laten wij de kunst spreken. Onze kunst zal jullie binnendringen en veranderen. Verbeelding is de uitspraak van het onverstaanbare. Onze kunst is de invasie van het leven.
In plaats van weg te lopen voor onze angsten, omarmen wij ze. Wij omarmen alle angsten die we niet kunnen bevatten. Dat is onze kunst, de omarming van overweldiging.
Wij offeren onszelf op voor de kunst. Slapen, eten en ontspanning zijn irrelevant in het schijnsel van de verlichting die kunst biedt. Wij zijn de vleesgeworden scheppingsdrang. Dat is wat wij aanbieden.
Als de storm woedt, gaan wij naar buiten. De wereld brandt. Religie is slechts politiek en politiek is slechts religie. De mens is los. In dit slagveld staan wij samen. Samen bezingen wij het einde der tijden.
Wij zijn de tragisch realisten.
Daan van Tricht & Jasmijn Klompenhouwer
De kunst brengt ons samen. Wij zijn een eenheid, een massa. Ieder van ons is uniek, van identiteitsnummer tot identiteitsnummer.
In een wereld waar consumentisme gekoppeld is aan een barcode, consumeren wij anders. Wij zuigen alles uit onze omgeving op, herkauwen dit en komen daarmee tot het tragisch realistische. Wij spreken dit uit omdat we niet langer stil kunnen zijn.
De strijd om nuance is zonder nuance. Wij doen niet aan nuance. We gaan allen ten onder door verstikkende regels. Controle is de verlamming van de wereld, vrij denken en vooruitgang. In een wereld waarin alleen op de oppervlakte wat lijkt te willen groeien, duiken wij de diepte in.
De genocide van de samenleving zal uitgevoerd worden door de mannen in maatpak. De mannen in maatpak zullen deze macht krijgen van degenen zonder kleding. Het kwaad is geen entiteit die op zichzelf staat, het is de banale mens zelf. Hiertegen zullen wij altijd strijden. Om te tonen wat niemand wil zien.
Omdat mensen niet onbevooroordeeld met elkaar kunnen spreken of elkaar kunnen zien, laten wij de kunst spreken. Onze kunst zal jullie binnendringen en veranderen. Verbeelding is de uitspraak van het onverstaanbare. Onze kunst is de invasie van het leven.
In plaats van weg te lopen voor onze angsten, omarmen wij ze. Wij omarmen alle angsten die we niet kunnen bevatten. Dat is onze kunst, de omarming van overweldiging.
Wij offeren onszelf op voor de kunst. Slapen, eten en ontspanning zijn irrelevant in het schijnsel van de verlichting die kunst biedt. Wij zijn de vleesgeworden scheppingsdrang. Dat is wat wij aanbieden.
Als de storm woedt, gaan wij naar buiten. De wereld brandt. Religie is slechts politiek en politiek is slechts religie. De mens is los. In dit slagveld staan wij samen. Samen bezingen wij het einde der tijden.
Wij zijn de tragisch realisten.
Daan van Tricht & Jasmijn Klompenhouwer
Abonneren op:
Reacties (Atom)
