Wij zijn de variant op het normale. Wij zien het normale als de tragische werkelijkheid, zoals deze echt is. Wij bedekken de werkelijkheid met deze visie, bedekken het met alles wat diep begraven is. We scheppen een nieuwe werkelijkheid, een werkelijkheid die alleen te bereiken is via de kunst.
De kunst brengt ons samen. Wij zijn een eenheid, een massa. Ieder van ons is uniek, van identiteitsnummer tot identiteitsnummer.
In een wereld waar consumentisme gekoppeld is aan een barcode, consumeren wij anders. Wij zuigen alles uit onze omgeving op, herkauwen dit en komen daarmee tot het tragisch realistische. Wij spreken dit uit omdat we niet langer stil kunnen zijn.
De strijd om nuance is zonder nuance. Wij doen niet aan nuance. We gaan allen ten onder door verstikkende regels. Controle is de verlamming van de wereld, vrij denken en vooruitgang. In een wereld waarin alleen op de oppervlakte wat lijkt te willen groeien, duiken wij de diepte in.
De genocide van de samenleving zal uitgevoerd worden door de mannen in maatpak. De mannen in maatpak zullen deze macht krijgen van degenen zonder kleding. Het kwaad is geen entiteit die op zichzelf staat, het is de banale mens zelf. Hiertegen zullen wij altijd strijden. Om te tonen wat niemand wil zien.
Omdat mensen niet onbevooroordeeld met elkaar kunnen spreken of elkaar kunnen zien, laten wij de kunst spreken. Onze kunst zal jullie binnendringen en veranderen. Verbeelding is de uitspraak van het onverstaanbare. Onze kunst is de invasie van het leven.
In plaats van weg te lopen voor onze angsten, omarmen wij ze. Wij omarmen alle angsten die we niet kunnen bevatten. Dat is onze kunst, de omarming van overweldiging.
Wij offeren onszelf op voor de kunst. Slapen, eten en ontspanning zijn irrelevant in het schijnsel van de verlichting die kunst biedt. Wij zijn de vleesgeworden scheppingsdrang. Dat is wat wij aanbieden.
Als de storm woedt, gaan wij naar buiten. De wereld brandt. Religie is slechts politiek en politiek is slechts religie. De mens is los. In dit slagveld staan wij samen. Samen bezingen wij het einde der tijden.
Wij zijn de tragisch realisten.
Daan van Tricht & Jasmijn Klompenhouwer
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
De kunstenaar in maatpak
BeantwoordenVerwijderenManifest
Ik droom van de kunstenaar in maatpak. De kunstenaar in maatpak nestelt zich in de wereld. Hij werkt in alle instituties, in banken, bedrijven, overheidsorganen. Zijn aanwezigheid wordt als noodzakelijk gezien voor al het functioneren. Zijn taak is de schoonheid en het goede te bewaken. Hij stelt andere vragen en hij dwingt het luisteren er naar af. Hij is een expert in de middelen om vorm te geven aan antwoorden. Hij houdt van de wereld en heeft een visie hoe alles zich moet ontwikkelen, voor het nut van het algemeen en ieders persoonlijk welbevinden. Hij is een briljant communicator en kan zijn gedachten in begrijpelijke taal verwoorden. Hij verdiept zich in politieke vraagstukken, bekommert zich om economische voorwaarden en beperkingen, hij begrijpt een religieus wereldbeeld. Hij lijdt niet aan de wereld maar toont hoe het lijden op te heffen. Hij wijst een weg. Hij is niet eenzaam in een atelier, hij werkt in de samenleving, in vergaderzalen, in productieafdelingen en voetbalkantines. Zijn werk wordt niet slechts geëxposeerd in een galerie voor de kunstliefhebbers en kunstspeculanten. Zijn werk doortrekt alles, komt tot uiting in de jaarverslagen, niet slechts in de vormgeving ervan, maar ook in de inhoud, het is zichtbaar op straat, in scholen en ziekenhuizen. Het is voorzien van een persoonlijke barcode zodat hij verantwoordelijk kan worden gesteld. Hij is overal en zijn werkplaats is de wereld. Bovenal is hij zelf een voorbeeld van het schone en goede. Hij is zelfbewust en bescheiden. Zijn maatpak is onberispelijk.
Joep de Graaff